Andriana Art Poetry

Aleksandar Vuçiç sot, ndoshta më shumë se kurrë, duhet të jetë i kujdesshëm me fjalët që përdor kur flet për fqinjët e Serbisë. Ballkani nuk është një vend ku mund të flitet lehtë për armiq. Ky rajon e njeh shumë mirë çmimin e nacionalizmit, frikës politike dhe retorikës që e shndërron fqinjin në kërcënim. Prandaj, paraqitja e Shqipërisë, Kosovës dhe Kroacisë si një lloj aleance të krijuar kundër Serbisë nuk është thjesht një deklaratë politike. Është një gjuhë që mund të ushqejë tensione të reja në një tokë që ende mban plagët e së kaluarës. Por ekziston edhe një pyetje tjetër që nuk duhet anashkaluar. Përpara se një udhëheqës të kërkojë armiq përtej kufijve të tij, duhet të shikojë pasojat e zgjedhjeve të veta. Prej kohësh Vuçiç përpiqet ta mbajë Serbinë në ekuilibër mes qendrave të ndryshme të pushtetit: Bashkimit Evropian, Moskës, Pekinit dhe, gjithnjë e më hapur, edhe Kievit. Për njëfarë kohe kjo mund të duket si aftësi diplomatike për të ruajtur ekuilibrin. Por sa më shumë rriten tensionet ndërkombëtare, aq më i ngushtë bëhet territori ku mund të qëndrosh mes interesave që përplasen me njëri-tjetrin. Nuk mund të ecësh pafundësisht në të gjitha drejtimet njëkohësisht. Dhe kur ekuilibri fillon të humbasë, gjëja më e lehtë është të drejtosh gishtin jashtë kufirit dhe të thuash se të tjerët janë bashkuar kundër teje. Por ndoshta rreziku më i madh për Serbinë nuk do të vijë nga Tirana, Prishtina apo Zagrebi. Ndoshta nuk do të vijë fare nga përtej kufirit. Mund të vijë nga zgjedhjet e gabuara politike të bëra në Beograd. Vitet e fundit Serbia ka kaluar tensione të forta të brendshme dhe protesta. Këto janë çështje që kërkojnë përgjigje politike, jo krijimin e armiqve të rinj jashtë vendit. Dhe është veçanërisht e rrezikshme që Kosova të shndërrohet në vendin ku një krizë e brendshme politike mund të bëhet përplasje ndërkombëtare. Kosova dhe Serbia kanë kufi të drejtpërdrejtë, ndërsa i gjithë rajoni është i lidhur me aleanca ushtarake, interesa gjeopolitike dhe fuqi të mëdha. Një llogaritje e gabuar mund të mos mbetet problem vetëm i një shteti. Ballkani e di shumë mirë se sa shpejt një shkëndijë e vogël mund të bëhet zjarr i madh. Prandaj përgjegjësia e një udhëheqësi nuk duhet të jetë ta bindë popullin e tij se është i rrethuar nga armiq. Përgjegjësia e tij është të bëjë gjithçka që të mos i krijojë ata. Vuçiç ka të drejtë të kritikojë politikat e Shqipërisë, Kosovës apo Kroacisë. Ka të drejtë t’i konsiderojë marrëveshje të caktuara politike ose ushtarake si të pafavorshme për interesat e Serbisë. Por të kritikosh një politikë është një gjë. Të krijosh figurën e armikut është diçka tjetër. Dhe ndoshta pyetja më e rëndësishme sot duhet të jetë kjo: A është problemi vërtet ajo që po bëjnë fqinjët e Serbisë, apo fakti që politika e jashtme serbe është përpjekur të vendosë këmbët njëkohësisht mbi shumë terrene të ndryshme? Historia na mëson se politika shpesh e kërkon armikun larg, kur nuk dëshiron më të shohë atë që po ndodh përpara derës së saj. Por historia na mëson edhe diçka tjetër: e keqja nuk vjen domosdoshmërisht duke kaluar kufirin. Ndonjëherë ajo vjen si pasojë e vendimeve tona. Dhe në Ballkan, një vendim i gabuar i një njeriu mund të shndërrohet në çmimin që paguajnë miliona njerëz. Prandaj sot këtij rajoni nuk i duhen armiq të rinj. I duhet më shumë përgjegjësi.